Kalendarium
czwartek, 23 lutego
Imieniny obchodzą:
Będzimir, Ciecierad, Damian, Dobielut, Florentyn, Izabela, Laurencjusz, Polikarp, Roma, Roman, Romana
Przysłowie:
Sztuka długa, życie krótkie.
Aforyzm:
Cynizm jest to udana próba zobaczenia świata, jakim jest on w rzeczywistości
Jean Genet
Serwis LiveCity.pl
Najstarsze ślady pobytu człowieka na terenie Legnicy sięgają 4000 lat p.n.e. Jak podaje zabytek piśmienny, zwany Geografem Bawarskim już w pierwszej połowie IXw. zamieszkiwał tu szczep słowiański Trzebowian. Na wiek IX-X przypada budowa grodu obronnego. Nazwa miasta wywodzi się prawdopodobnie od słowa: lgoty-ulgi, ligowisko-legowisko, ligać-leżeć lub od ligocicy-trzęsawisko. Po raz pierwszy nazwa miasta pojawia się w 1149 roku, w dokumencie Bolesława Kędzierzawego. Na przełomie XII i XIIIw. na miejscu starego grodu książę Henryk I Brodaty wzniósł ceglano-kamienny zamek w stylu romańskim, wokół którego rozwinęła się rzemieślniczo-handlowa osada.
Na początku XIIIw. Legnica zostaje siedzibą książęcą i dzięki temu rozrasta się przekształcając w duży ośrodek miejski. Położenie na skrzyżowaniu szlaków handlowych tzw. Wysokiej Drogi, z Kijowa do Magdeburga oraz z Wielkopolski na południe sprzyjało rozwojowi osadnictwa. Przed 1264 r. Legnica otrzymała prawa miejskie wzorowane na magdeburskich.
9 IV 1241 r. w pobliżu miasta rozegrała się jedna z ważniejszych bitew średniowiecznej Europy. Przeciwko 20 tysięcznej armii Tatarów stanęło 8 tysięcy rycerzy z Małopolski, Wielkopolski i Śląska wspieranych przez rycerzy zakonnych z Francji i 500 górników ze Złotoryi. Całością wojsk dowodził śląski książę Henryk II Pobożny. Tatarzy prawdopodobnie użyli dymów trujących, które wprowadziły panikę w polskich oddziałach. Polacy ponieśli klęskę, a Henryk II Pobożny dostał się do niewoli i poniósł w niej śmierć. Mongołowie nie zdobywszy Legnicy zrezygnowali z dalszego pochodu na zachód Europy i skierowali się na Węgry. Po śmierci Pobożnego dzielnicą podzielili się czterej jego synowie. Legnicę zajął najstarszy syn Bolesław II Rogatka. Czasy rozkwitu przypadły na wiek XIV i XV. W 1329 r. miasto liczyło już ponad 10 tysięcy mieszkańców i było w tym czasie drugim, po Wrocławiu największym miastem śląskim. Około 1345 roku w miejscowej mennicy wybito pierwszą w Polsce złotą monetę obiegową. W latach dwudziestych XV wieku przez księstwo legnickie przechodzą husyci grabiąc i pustosząc je.
Na początku XVI wieku rządy nad miastem obejmuje Fryderyk II. W 1515 roku pojmuje za żonę Elżbietę, córkę króla polskiego Kazimierza Jagiellończyka. Był człowiekiem wykształconym, wiele podróżował. Za jego panowania w 1526 roku powstaje w Legnicy pierwszy na Śląsku uniwersytet, który jednak po kilku latach istnienia zostaje zamknięty. W tym czasie powstają też w mieście pierwsze drukarnie. Wojna 30 letnia (1618-1648), a wraz z nią epidemie i pożary doprowadzają miasto do upadku. W grudniu 1639 roku Legnica ma tylko 2442 mieszkańców.
W 1675 r. zmarł ostatni z rodu Piastów 15-letni książę Jerzy Wilhelm, a rządy nad księstwem zaczynają sprawować austriaccy Habsburgowie. W czasie wojny siedmioletniej (1756-1763) w bitwie pod Legnicą (1760) wojska Marii Teresy zostały rozbite przez Prusaków i w wyniku pokoju hubertsburskiego w lutym 1763 roku Śląsk przechodzi pod rządy Hohenzollernów. 26 VIII 1813 roku w okolicach wsi Warmątowice rozegrała się bitwa nad Kaczawą, w której 90 tysięczna Armia Śląska Bluchera pokonała 70 tysięczną Armię Bobru marszałka Macdonalda. Do przegranej Francuzów przyczyniły się ulewne deszcze i wylew Kaczawy.
Po latach zastoju spowodowanych wojnami śląskimi w poł. XIX wieku nastąpiło ożywienie gospodarcze. W 1844 roku miasto otrzymało połączenie kolejowe z Wrocławiem. W 1925 roku w Legnicy mieszka ponad 73 tys. mieszkańców. W mieście rozwija się rzemiosło. Funkcjonują: cukrownia, fabryki tytoniu, sukna, fortepianów, garbarnia i drukarnia, powstają gazownia i elektrownia. Kwitnie ogrodnictwo szklarniowe i gruntowe. Tutejsze warzywa znane są w całych Niemczech. W 1939 roku w Legnicy żyje 83 tysiące mieszkańców. Dynamiczny rozwój miasta przerwany został przez wojnę.
9 lutego 1945 roku do Legnicy wkroczyły oddziały Armii Czerwonej, a 25 kwietnia do miasta przybyli pierwsi polscy urzędnicy. Po zakończeniu działań wojennych miasto stało się siedzibą sztabu Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej. Ponowne ożywienie gospodarcze spowodowało odkrycie w latach 60-tych najbogatszych w Europie złóż miedzi w okolicach Lubina. Powstała m.in. Huta Miedzi "Legnica", Zakłady Mechaniczne "Legmet" oraz Fabryka Przewodów Nawojowych "Elpena". W wyniku nowego podziału administracyjnego kraju w 1975 roku Legnica stała się siedzibą władz wojewódzkich, a od 1992 jest stolicą diecezji legnickiej.
W 1993 roku po 48 latach od zakończenia II wojny światowej Legnicę opuścił ostatni rosyjski żołnierz. Powołanie w 1997 r. Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej miało ważny wpływ na rozwój regionu. 2 czerwca 1997 r. miała miejsce wizyta papieża Jana Pawła II w Legnicy, a kilka tygodni później dzięki ofiarności mieszkańców obroniono miasto przed powodzią. W wyniku reformy administracyjnej państwa w 1999 r. po 24 latach Legnica przestaje być siedzibą władz wojewódzkich, staje się siedzibą powiatów grodzkiego i ziemskiego.
